Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Δημοσκόπηση Marc: Μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ με 1,9%

Ισχυρό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Marc. Σταθερά στην τρίτη θέση η Χρυσή Αυγή. Η παράδοξη απάντηση για τις απόψεις Σαμαρά-Τσίπρα

Πρωτιά στο ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν δυο ποσοστιαίων μονάδων, δίνει δημοσκόπηση της Marc, που δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα Επενδυτής.
Συγκεκριμένα, στην πρόθεση ψήφου, ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφαλίζει ποσοστό 29,7% και η Νέα Δημοκρατία εξασφαλίζει ποσοστό 27,8%.
Τρίτο κόμμα παραμένει η Χρυσή Αυγή, με ποσοστό 8,8%. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες λαμβάνουν 6,7%, το ΚΚΕ 6,6%, το ΠΑΣΟΚ 6,4% και η Δημοκρατική Αριστερά 5,8%.

Το “άκυρο-λευκό” διαμορφώνεται σε 6,5% και η αδιευκρίνιστη ψήφος σε 15,3%.
Παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, προηγείται, το 24,2% συμφωνεί με τις απόψεις του Αντώνη Σαμαρά και το 22,3% με τις απόψεις του Αλέξη Τσίπρα.

Η ανθυγιεινή πλευρά της τηλεόρασης – εφιάλτης στο κανάλι με τον Άδωνι.

Ήταν πολύ νωρίς το πρωί, όταν έβλεπα στον ύπνο μου ότι ήμουν μικρό σχολιαρόπαιδο και με μια παρέα συμμαθητών μου, παίζαμε μπάλα στην παλιά μου γειτονιά. Απο ένα άτσαλο σουτ, έσπασε το τζάμι του σπιτιού το οποίο βρισκόταν κατά ένα περίεργο τρόπο….. μέσα στο γήπεδο. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έγινε, βγήκε έξω μια περίεργη κυρία με κάπως ανδρικό πρόσωπο και κούρεμα, με μια σπαστική λεπτή φωνή και άρχισε να φωνάζει αλλά μόνο σε μένα, λες και δεν βρισκόταν άλλος τριγύρω. Αυτή η κυρία φορούσε μία μεταξωτή ροζ ρόμπα, τα χείλη της ήταν βαμμένα έντονα κόκκινα και είχε στερεώσει στα κοντά της μαλλιά μεγάλα κίτρινα ρόλει. Η φάτσα της μου θύμιζε κάποιου άνδρα, μάλιστα βουλευτή που είχα δει αρκετές φορές στην τηλεόραση αλλά δεν μπορούσα τη δεδομένη στιγμή να θυμηθώ ποιος. Μόνο που η ταχύτητα ομιλίας της ήταν εξωφρενική.
Με έκραζε με τέτοια ορμή και ένταση που νόμιζα ότι μιλούσε κάποια άλλη γλώσσα. Είχα μέσα μου μια πολύ βαθιά επιθυμία να την κάνω να σταματήσει, αλλά όσο και αν προσπάθησα φωνή δεν έβγαινε απο μέσα μου. Προσπάθησα με κινήσεις να της πω ότι δεν είναι δικό μου το φταίξιμο, να μη φωνάζει μόνο σε μένα και ότι στην τελική ήταν και δικό της σφάλμα που πήγε και έκτισε το σπίτι της στη μέση του γηπέδου αλλά εκείνη σα να μην υπήρχα, έδινε όλο και περισσότερη ένταση στη φωνή της και συνέχισε να μιλάει όλο και πιο γρήγορα όλο και πιο έντονα, πλησιάζοντας με μέχρι που έφτασε σε απόσταση αναπνοής και νόμιζα ότι θα σπάσει το τύμπανό μου ώσπου….
Πετάχτηκα πάνω σαν ελατήριο που βγαίνει μέσα απο τρύπιο στρώμα. Η μπλούζα μου είχε γίνει μούσκεμα απο τον ιδρώτα, ένιωθα την ανάσα μου βαριά και το στόμα μου τελείως ξερό. Απέναντι μου η τηλεόραση που είχε ξεμείνει ανοικτή όλο το βράδυ έδειχνε μία πρωινή εκπομπή απο εκείνες που αρχίζουν τόσο νωρίς που αναρωτιέσαι τι ώρα χρειάζεται να ξυπνούν οι παρουσιαστές της. Σε αυτή ήταν δύο άντρες. Ο ένας καραφλός και ο άλλος με μαλλιά και είχαν δυο καλεσμένους απο αντίπαλα πολιτικά κόμματα έναν νέο και έναν γέρο. Τη συγκεκριμένη στιγμή μιλούσε ο ένας απο τους δύο, ο νέος, ο οποίος είχε την φάτσα της κυρίας μέσα στον εφιάλτη μου. Λές και είχε καταπιεί χαλασμένη παιδική κούκλα επαναλάμβανε κάτι προς όλους με τέτοιο τρόπο και ταχύτητα, που οι υπόλοιποι προσπαθούσαν μάλλον να καταλάβουν τι λέει, γιατί τον κοίταζαν αποχαυνωμένοι και ανίκανοι να αντιδράσουν. <<Σας λέω ότι ο καινούργιος νόμος για τα φάρμακα θα ωφελήσει τον Ελληνικό λαό που τόσες θυσίες έχει κάνει σε αυτή την κρίση. Εσείς δε θέλετε να ωφελήσουμε τον Ελληνικό λαό; Όχι πείτε μου δε θέλετε να βοηθήσετε τον Ελληνικό λαό;>>
Πήρα δυο βαθιές ανάσες σηκώθηκα, έριξα νερό στο πρόσωπό μου άλλαξα και ξάπλωσα. Ο έντονος πυρετός που με είχε κυριεύσει της τελευταίες μέρες δεν έλεγε να υποχωρήσει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν είμαι αναγκασμένος να κλειστώ στο σπίτι, τηλεόραση αποτελεί την μοναδική παρηγοριά μου. Όμως το να ακούω τον Άδωνι να μιλάει, ξέρω ότι το μόνο που θα καταφέρει είναι να χειροτερεύσει τον πυρετό μου. Αλλάζω κανάλι λοιπόν και βάζω Mega για να ξεφύγω. Βέβαια και το MEGA κουβέντα είχε αλλά τουλάχιστον δεν είχε τον υπουργό παιδίας οπότε μπορούσα να χαζέψω χωρίς να είναι επικίνδυνο και για τον υγεία μου.
Σε λίγο, με πήρε πάλι ένας γλυκός ύπνος ταξιδεύοντας με στην μοναδική ονειρική διάσταση. Βρισκόμουν σε ένα πανέμορφο λιβάδι και περπατούσα αμέριμνος. Ένα απαλό δροσερό αεράκι χάιδευε απαλά το πρόσωπό μου και το απολάμβανα εισπνέοντας βαθιά, με έναν ήλιο δυνατό που στόλιζε δίνοντας απλόχερα το φως του στην καταπράσινη φύση. Ήταν τόσο όμορφα, νόμιζα ότι βρισκόμουν στον παράδεισο. Το σκηνικό στολίστηκε και με την παρουσία μιας γυναίκας. Την έβλεπα απο μακριά να πλησιάζει, με ένα αισθησιακό και πολλά υποσχόμενο περπάτημα προς εμένα φορώντας ένα άσπρο απαλό φόρεμα και τα μαλλιά της ήταν μαύρα και πολύ μακριά. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει γρήγορα και τα πόδια μου απέκτησαν φτερά και πετούσαν προς το μέρος της. Όταν την έφτασα είχε γυρισμένο το πρόσωπό της και προσπάθησα περιφερόμενος γύρω της να το δω.
Αλλά εκείνη δε με άφηνε. Αυτό εξελίχτηκε σε παιχνίδι. Όσο προσπαθούσα, τόσο εκείνη κρυβόταν. Σε λίγο μια φωνή με την μορφή κρεσέντο εμφανίστηκε απο το πουθενά εισβάλοντας παράφωνα στο σκηνικό αλλά δεν της έδωσα σημασία, γιατί είχα αγωνία να δω το πρόσωπο της γυναίκας συνεχίζοντας το περίεργο ερωτικό παιχνίδι μας. Όταν η φωνή δυνάμωσε αρκετά αναγνώρισα την ταυτότητά της. Πάγωσα. Δεν είναι δυνατόν. Κοίταξα το χώρο δίπλα μου. Δεν υπήρχε κανείς. Μετά ένα επαναλαμβανόμενο <<θα με αφήσεις να μιλήσω; Θα με αφήσεις επιτέλους να μιλήσω; >> χτύπησε απανωτά βιάζοντας την ακουστική μου. Μα απο πού προέρχεται; << Άκουσε λίγο αυτό που έχω να σου πω; Θα με αφήσεις να μιλήσω;>> Έγινε πιο έντονη λες ερχόταν απο πίσω μου. Πίσω μου; Έστρεψα το κεφάλι μου προς αυτήν. Έφαγα φρίκη. Είχε στραμμένο το πρόσωπο της πλέον προς εμένα αλλά αυτό που είδα ήταν εφιαλτικό. Η ίδια κοπέλα με το ίδιο φόρεμα, με το πρόσωπο όμως του πριξαρχίδη Άδωνι.
Μα δεν είναι δυνατόν. Πετάχτηκα πάλι απο το κρεβάτι μου σα τρομαγμένη ακρίδα που βγαίνει απο κήπο που έχει εισβάλει κουρευτική μηχανή. Μα τι γίνεται απο που ακούγεται αυτή η φωνή; Η τηλεόραση ήταν ανοικτή ακόμα στο κανάλι με την εκπομπή του MEGA το αχτύπητα δίδυμο . Μα αυτός δεν είναι ο…; Ο Άδωνις. Θεέ μου τί έγινε; Πότε πρόλαβε να φύγει απο το ένα κανάλι και να πάει στο άλλο; Έπιασα το κεφάλι μου το οποίο είχε τη θερμοκρασία ματιού κουζίνας Ο πυρετός μου είχε ανέβει σίγουρα. Έκλεισα πανικόβλητος την τηλεόραση. Θεέ μου! σκέφτηκα, όσο ακούω αυτή τη σπαστική φωνή, τόσο χειρότερα γίνομαι. Λίγη ώρα αργότερα ένιωθα ήδη καλύτερα. Ανακουφισμένος και χαλαρός βρισκόμουν στο κρεβάτι μου σκεφτόμενος το κακό που πήγα να πάθω με τον αναθεματισμένο τον βουλευτή που πηγαίνει απο κανάλι σε κανάλι με ταχύτητα τέτοια που σπάει τον φράγμα του ήχου της βλακείας. Δεν ήθελα να ξανανοίξω τηλεόραση, φοβόμουν. Άσε με κάτω τώρα!
Να μου εμφανιστεί πάλι κανένας Άδωνις και να ψοφήσω; Θα ανοίξω ραδιόφωνο. Έπιασα έναν σταθμό που είχε ένα τραγούδι που μου άρεσε. Μέχρι να το ακούσω με ξαναπήρε ο ύπνος. Βρέθηκα σε μία συναυλία κλασικής μουσικής. Η ορχήστρα βρισκόταν πάρα πολύ μακριά και η μουσική δεν ακουγόταν ευδιάκριτα. Έψαξα και βρήκα μία σκάλα και άρχισα να κατεβαίνω προκειμένου να πλησιάσω. Όσο περισσότερο πλησίαζα τόσο περισσότερο απομακρυνόταν. Ένιωθα να ζαλίζομαι καθώς κατέβαινα τους αμέτρητους ορόφους από αυτή την κυκλική σκάλα. Όταν έφτασα στον όροφο που δεν υπήρχε πλέον άλλο παρακάτω , οι μουσικοί και η ορχήστρα είχαν εξαφανιστεί. Βρισκόμουν πλέον απέναντι απο μία σκηνή γεμάτη μουσικά όργανα σκεπασμένα με εφημερίδες, που έδειχναν γυμνόστηθες γυναίκες και διάσημους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Τριγύρω ακουγόταν ένα τραγούδι σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, που συνδύαζε ανατολίτικο ρυθμό με αντιαισθητικούς ποπ ήχους και μία άχρωμη φωνή να σουλατσάρει άκομψα ανάμεσα απο τις νότες, μιλώντας για μια γκόμενα που απο τότε που έφυγε έχασε γενικά τον μπούσουλα. Εντάξει, το σκηνικό ήταν εφιαλτικό, αλλά τουλάχιστον δεν είχε Άδωνι και αυτό από μόνο του μου έδινε ένα τόνο αισιοδοξίας ότι μπορεί και να βρω μια λύση.
Έναν τρόπο να σταματήσω αυτή την άθλια μουσική να βγώ απο αυτόν τον αισθητικό εφιάλτη. Μετά κάπως άκομψα η μουσική σταμάτησε και άκουσα μια γνώριμη δημοσιογραφική φωνή ,που έχει αναθρέψει ειδησεογραφικά γενιές και γενιές. Τον άκουσα να λεει κάτι για αληθινό ραδιόφωνο και για κάποια κούκλα και αγάπη που βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη. Μα καλά αυτός δεν είναι παντρεμένος; Μετά όμως είπε κάτι που δεν το άντεξα. <<Πάμε να μιλήσουμε τώρα με τον βουλευτή Κύρίο Άδωνι ..... >>
Δεν πρόλαβα να ακούσω το επώνυμο γιατί έπαθα σύγκρυο. Υπάρχει και άλλος με αυτό το όνομα; Μετά όμως τον άκουσα να καλησπερίζει τον παρουσιαστή και να αρχίζει να μιλάει. Με έπιασε πανικός. Δεν είναι δυνατόν. Θέλω να φύγω απο εδώ. Ας με βοήθήσει κάποιος. Δεν υπήρχε καμιά έξοδος κανένα παράθυρο; Άρχισα να ασφυκτιώ ένιωσα να πνίγομαι. Ώσπου. Πετάχτηκα απο το κρεβάτι μου σαν πύραυλος που βγαίνει απο τη γήινη ατμόσφαιρα. Η ανάσα μου ήταν βαριά , τα μάτια μου αδυνατούσα να τα ανοίξω και το κεφάλι μου ψηνόταν σαν ηλεκτρικό σίδερο. Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν ότι άκουγα τη φωνή του Άδωνι. Μα πως αφού την τηλεόραση την είχα κλείσει. Από που; Απο το ραδιόφωνο; Μη μου πεις; Έσπευσα να αλλάξω σταθμό . Όμως όποιον σταθμό και να έπιανα πάντα άκουγα την ίδια σπαστική φωνή του Άδωνη. Πάτουσα το κουμπί για να το κλείσω. Κανένα αποτέλεσμα. Η ίδια σπαστική φωνή.
Έπιασα το καλώδιο τραβώντας με ένταση την πρίζα απο την υποδοχή. Η φωνή συνέχιζε. <<Ακούστε με κύριε Χατζηνικολάου.Θέλουμε να μείνουμα στα ίδια και να μην αλλάξει τίποτα; Θέλουμε ή δε θέλουμε να αλλάξουμε. Οπότε συμφωνείτε ότι πρέπει να κάνουμε αλλαγές.>> Έπιασε το ραδιόφωνο και το πέταξα στον τοίχο διαλύοντάς το. << Αν δεν θέλουμε να γίνουμε Κίνα και Κούβα, πρέπει δυστυχώς να κόψουμε μισθούς και συντάξεις, να κλείσουμε νοσοκομεία αν χρειαστεί!!>> Δεν σταματούσε με τίποτα. Πετάχτηκα απο το κρεβάτι μου και με το κεφάλι και την ορμή οδοστρωτήρα άρχισα να το πατάω επάνω στο ήδη διαλυμένο ραδιόφωνο. << Πρέπει να περάσει ο νόμος για τα φάρμακα γιατί αυτό ωφελεί τον Ελληνικό λαό. Εσείς δε θέλετε να ωφεληθεί ο κόσμος;>> Θεέ μου το ραδιόφωνο είχε γίνει κομμάτια αλλά η φωνή συνέχιζε. Άρχισα να ουρλιάζω με ένταση ώσπου.
Άνοιξα με δυσκολία τα μάτια μου. Βρισκόμουν σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση και ο πυρετός θα πρέπει να είχε ξεπεράσει τα 40. Δίπλα μου το ραδιόφωνο εξακολουθούσε να έχει την κουβέντα του Άδωνι με τον Χατζηνικολάου. Με κλειστά τα μάτια το έκλεισα και αυτή τη φορά ευτυχώς υπάκουσε. Όμως πλέον δεν ένιωθα καθόλου καλά. Η ανάσα μου έκαιγε σαν πύρινη φλόγα και το σώμα μου παράλυτο απο άκρη σε άκρη. Έπρεπε να καλέσω ασθενοφόρο. Το κατάφερα με δύσκολία και ευτυχώς ήρθαν γρήγορα. Μώλις μισή ώρα μετά. Καθώς πηγαίναμε στο νοσοκομείο ο οδηγός άκουγε Χατζηνικολάου ο οποίος δυστυχώς ακόμα μιλούσε με τον Άδωνι. Το χειρότερο όμως ήταν ότι το είχε πολύ δυνατά. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη δεν μπορούσα καν να του ζητήσω να το χαμηλώσει. Ένιωθα τον εαυτό μου να χάνεται και τους τραυματιοφορείς να προσπαθούν να με συνεφέρουν. Μετά πάλι το σκοτάδι. Όταν ξύπνησα βρισκόμουν σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Δίπλα μου ήταν ένας παπούλης που χάζευε τηλεόραση. Πιάσαμε κουβέντα. Μου είπε ότι παραμιλούσα συνέχεια στον ύπνο μου και φώναζα διαρκώς << Όχι άλλο Άδωνι. Όχι άλλο Άδωνι.>>
Μάλλον σου αρέσει ο Πανούσης μου είπε γιατί λέει το ίδιο για τον Νταλάρα. Μετά άρχισε να λέει ατάκες του Πανούση για τον Νταλάρα και γελούσε μόνος του. Ένιωθα ήδη λίγο καλύτερα αλλά το γεγονός ότι είχα απέναντί μου μία τηλεόραση ανοικτή στις ειδήσεις μου είχε προκαλέσει ανασφάλεια. Ένας παρουσιαστής ειδήσεων, πάντα αποτελεί κίνδυνο να καλέσει τον Άδωνι. Έτρεμα στην ιδέα να γίνει κάτι τέτοιο. Ευτυχώς όμως σε λίγο την έκλεισε και έτσι ο κίνδυνος απομακρύνθηκε. Λίγο αργότερα άρχισα να νιώθω καλύτερα. Αφέθηκα σε αυτή την κατάσταση που ήμουν μιας και πλέον δεν υπήρχε κάποιο μέσω ενημέρωσης ανοικτό το οποίο να ενέχει κίνδυνο να καλέσει αυτόν τον σπασαρχίδι.
Έτσι με πήρε ο ύπνος. Βρέθηκα σε μία αίθουσα που έμοιαζε με κάποια δημόσια υπηρεσία. Στις άκρες της αίθουσας υπήρχαν γκισέδες απο αυτά που εξυπηρετούν κόσμο και κρατούσα έναν φάκελο στα χέρια μου. Ήξερα ότι έπρεπε να πάω να παραδώσω κάποια χαρτιά κάπου και άρχισα να γυροφέρνω αλλά παντού έβλεπα σκυμμένα κεφάλια που δεν μου έδιναν σημασία. Στο πλάι απο τον τελευταίο γκισέ υπήρχε μία άσπρη πόρτα την οποία και άνοιξα και βρήκα άλλη μια πόρτα την οποία άνοιξα και αυτή και μετά υπήρχε άλλη πόρτα. Όσες πόρτες και να άνοιγα τόσες καινούργιες μου εμφανίζονταν. Ώσπου βρέθηκα σε έναν χώρο που έμοιαζε με την βουλή. Επάνω στο έδρανο των ομιλητών υπήρχε ένας κουστουμαρισμένος άνθρωπος που ετοιμαζόταν να μιλήσει. Έψαχνε και αυτός τα χαρτιά του και φαινόταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος. Σήκωσα το χέρι μου για να μου δώσει σημασία. Όταν με είδε μου είπε <<τα έφερες τα χαρτια; Τα έφερες τα χαρτιά; Άσε με τώρα βρε παιδί μου τα έφερες τα χαρτιά;>> Με έπιασε κρύος ιδώτας. Η φωνή ήταν η ίδια που με είχε φέρει σε αυτή την κατάσταση. Ο Άδωνης; Σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν!!! Πετάχτηκα απο το κρεβάτι μου σαν σφαίρα που φεύγει απο κάννη. Κοίταξα τρομαγμένος γύρω μου για να βρώ κάποια ανοικτή τηλεόραση ή ραδιόφωνο. Τίποτα. Όλα τα επικίνδυνα μέσα κλειστά. Μετά όμως πάλι η φωνή.. <<<Δώστε μου τώρα τα χαρτιά..Ήρθα να κάνω έλεγχο.. δεν ξέρετε ποιος είμαι κυρία μου. Είμαι ο εκπρόσωπος του ελληνικού λαού, ο υπουργός υγείας.. >>
Η φωνή ακουγόταν κάπου απο τη γραμματεία του ορόφου. Τρομαγμένος και σε εξαθλιωμένη κατάσταση σηκώθηκα και σχεδόν παραπατώντας έφτασα στην έξοδο του δωματίου. Εκεί τον είδα. Όχι σε κάποια τηλεόραση, όχι σε κάποια εκπομπή, αλλά αυθύπαρκτο με σάρκα και οστά, να στέκεται διαγώνια απέναντί μου και να διαμαρτύρεται για κάτι στην προησταμένη. Η κακομοίρα προσπαθούσε να μιλήσει αλλά δεν την άφηνε. Κουνούσε με έπαρση το χέρι που φορούσε ένα φανταχτερό ρολόι και φώναζε στην νοσοκόμα. <<Αμέσως θέλω να μου δώσετε αυτό που σας ζητάω.. Αμέσως!!.>>>. Ένιωσα τον πυρετό μου να ανεβαίνει κατακόρυφα πάλι και άρχισα να χάνω τα πόδια μου απο τη γή… τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν μια φωνή να μου μιλάει μέσα απο μια τηλεόραση και να λέει… <<Τώρα με τα γεννόσημα φάρμακα καλύτερα να πας κατευθείαν στον τάφο.. Θα σου έρθει πιο φτηνά..Ο κύριος υπουργός, είναι στην πραγματικότητα νεκροθάφτης και όχι υπουργός υγείας…>> Έπειτα τον είδα πάλι να φωνάζει. <<Μαζέψτε τον άνθρωπο δεν τον βλέπετε;>> Για λίγο πίστεψα ότι τον είδα σε απόσταση αναπνοής να προσπαθεί να με συνεφέρει.
Τον άκουσα να μου λέει <<Θα ξυπνησεις επιτέλους; Θα ξυπνήσεις επιτέλους; Πρέπει να ρίξουμε την φαρμακευτική δαπάνη..>> όσο περισσότερο προσπαθούσε τόσο περισσότερο χανόμουν. Έπειτα ήρθε το σκοτάδι.. Τουλάχιστον εκεί δεν θα υπήρχε τηλεόραση και γι αυτό ήμουν βέβαιος ότι δεν θα υπάρχει και Άδωνις. Ήμουν βέβαιος όμως;
του Σταμάτη Χουλιάρα

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Πιο ρεαλιστικές εκδοχές του λογοτύπου της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Την περασμένη Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013, έγινε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης η παρουσίαση του λογοτύπου με το οποίο θα διακρίνεται η Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρώτο εξάμηνο του2014. 

Το λογότυπο αναπαριστά ένα ιστιοφόρο καράβι.Γραφιστικά απαρτίζεται από δύο ημικυκλικά σχήματα: Το ένα αναπαριστά το φουσκωμένο πανί– εμπνευσμένο από το γράμμα «Ε», και το άλλο τοσκαρί του καραβιού – που προέκυψε από...
το γράμμα «U» των αρχικών γραμμάτων τής «Ευρωπαϊκής Ένωσης» (e.u.).

Σύμφωνα με την άποψη της ομάδας των δημιουργών: design Beetroot, το καράβι είναι το μέσο «με το οποίο μπόρεσαν να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν οι αρχαίοι λαοί, μας υπενθυμίζει τις απαρχές της ένωσης των λαών της Ευρώπης αλλά και το ότι σήμερα, ίσως πιο πολύ από ποτέ, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής ένωσης, αρμενίζουμε μαζί προς ένα κοινό μέλλον.» Το καράβι, ως σύμβολο εξερεύνησης, χρησιμοποιείται ως αλληγορία: επικοινωνίας, συνεργασίας, αρμονικής και παραγωγικής συνύπαρξης των ευρωπαίων πολιτών. 

Αυτές τις ιδέες εκπέμπει το ωραίο, ομολογουμένως, λογότυπο της Ελληνικής Προεδρίας. Ωστόσο, επειδή η άποψή μας είναι ότι οι παραπάνω ιδέες δεν αποτελούν πλέον στόχους της Γερμανο-ποιημένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζουμε παρακάτω νέες γραφιστικές προτάσεις που θεωρούμε ότι είναι πιο κοντά στη πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην ευρωπαϊκή χώρα που σε λίγο, δηλ. το 2014,  θα αναλάβει την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ.

Σε όλες τις εκδοχές του λογοτύπου γίνεται χρήση των βασικών ημικυκλικών σχημάτων, αλλά με ορισμένες προσθήκες μεταδίδεται διαφορετικό μήνυμα. Επίσης, σε όλες τις εκδοχές δίπλα από τα αρχικά γράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (e.u.) έχουμε τοποθετήσει το αγγλικό ερωτηματικό, το οποίο ρωτάει: «Ποια Ευρωπαϊκή Ένωση;»

1η εκδοχή: Χωρίς να πειραχτεί καθόλου το βασικό σχήμα του λογοτύπου, αξιοποιήσαμε το σχήμα του αριθμού 4 (στο έτος 2014) για να θίξουμε το ζήτημα των αυτοκτονιών στην Ελλάδα. Το νέο σχήμα παραπέμπει στο περίγραμμα που γίνεται με κιμωλία γύρο από πτώμα νεκρού σε τόπο εγκλήματος. 
2η εκδοχή: Χωρίς να πειραχτεί καθόλου το βασικό σχήμα του λογοτύπου, αξιοποιήσαμε το σχήμα του αριθμού 1 (στο έτος 2014) για να υπενθυμίσουμε στους Ευρωπαίους και στους Γερμανούς ότι με τις απάνθρωπες πολιτικές τους κρέμασαν την Ελλάδα. 
3η εκδοχή: Χωρίς να πειραχτεί καθόλου το βασικό σχήμα του λογοτύπου, προσθέσαμε στο καράβι τη σημαία της Γερμανίας και το σύμβολο της πειρατικής νεκροκεφαλής στο φουσκωμένο πανί. Ένα γερμανικό πειρατικό που αρμενίζει λεηλατώντας τους λαούς της Ευρώπης. 
4η εκδοχή: Το πανί του ιστιοφόρου έγινε… μπανάνα, παραπέμποντας στη Μπανανία που παλιά ήταν γνωστή με το όνομα Ελλάδα. Κάτω από την μπανάνα έχουμε ένα άδειο μπολ να συμβολίζει  την καταστροφική οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην Μπανανία.
5η εκδοχή: Σε αυτή την εκδοχή έχουμε τρία κίτρινα στρογγυλά ευρώπουλα να πέφτουν με το σταγονόμετρο μέσα στο κυπελάκι του… ζητιάνου. Τρία για να παραπέμπουν στην τρόικα. Και κίτρινα για να παραπέμπουν στα αστεράκια της ευρωπαϊκής σημαίας.
6η εκδοχή: Μετατρέψαμε το λευκό φουσκωμένο πανί σε… βυζί. Είναι το βυζί της Ελλάδας που θα αρμεχτεί μέχρι την τελευταία του σταγόνα: από Γερμανούς, Ισραηλίτες και άλλους πολλούς.
7η εκδοχή: Στο βασικό σχήμα του λογοτύπου προσθέσαμε τρία κατάρτια με ισάριθμα πανιά. Τρία, όπως λέμε τρόικα. Χωρίς τρόικα το καράβι δεν μπορεί να πλεύσει… έτσι μας λένε, έτσι το αναπαραστήσαμε. 
8η εκδοχή: Πίσω από την κουίντα ξεπροβάλει ο κοιλαράς τραπεζίτης με το ημίψηλο καπέλο του και το πούρο του: Αυτή η Ευρώπη δεν είναι των πολιτών, είναι των τραπεζιτών! 
9η εκδοχή: Πάνω από ένα πιάτο αδειανό –δείγμα τρομερής «ευδαιμονίας» – έχουμε τα κινεζικά ξυλάκια: kuaizi (αγγλιστί chopsticks), να παραπέμπουν στη κινεζοποιήση των ευρωπαϊκών χωρών με πρώτη την Ελλάδα. 
10η εκδοχή: Μια λάμπα με κομμένο καλώδιο, να υπονοεί το σκοταδισμό της γερμανοποιημένης ΕΕ αλλά και το σκοτάδι στο οποίο είναι βουτηγμένα πολλά νοικοκυριά στην Ελλάδα, λόγο του χαρατσιού των ακινήτων και της ανεργίας. 
11η εκδοχή: Απλό και εύγλωττο το μήνυμα: Π€ος π€ος, για να γίνεις ευρωπαίος! Αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει...
12η εκδοχή: Η τελευταία εκδοχή είναι το ψάρι του ψαρωμένου ελληνικού λαού που πιάστηκε κορόιδο! Τον ψάρωσαν οι άρπαγες οι Γερμανοί μαζί με τους ντόπιους θαυμαστές και συνεργάτες  τους.

Από massmedia

Πολλά τα λεφτά φίλε!

Tου ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ*
Mα γιατί τόσος θόρυβος γύρω από το φάρμακο; Η Ονδούρα τι σχέση έχει με το  μικρό αντισυνταγματικό πραξικόπημα στη Βουλή; Και τα κανάλια γιατί να παρουσιάζουν το άσπρο-μαύρο και με το δάκρυ να τρέμει στο eyeliner για το δικαίωμα του λαού στο φτηνό φάρμακο;    Μα γιατί τόσος θόρυβος γύρω από το φάρμακο; Γιατί είναι πολλά τα λεφτά, Άρη (αλλά όχι μόνο)!

Η ΜΑΦΙΑ.

Η παγκόσμια αγορά φαρμάκων αντιπροσωπεύει περίπου 700 δισ. ευρώ. Το 50% της παγκόσμιας αγοράς ελέγχεται από 7 εταιρείες(«Big Pharma»): οι Bayer, GlaxoSmith-Kline (GSK), Merck, Novartis, Pfizer, Roche, Sanofi-Aventis- ελέγχουν το ήμισυ της αγοράς. Κάθε 1 ευρώ που επενδύεται στην παρασκευή...
ενός φαρμάκου  αποφέρει στα φαρμακοβιομηχανικά μονοπώλια περίπου 1.000 ευρώ..

28 Ιουνίου 2009. Ο πρόεδρος της Ονδούρας, μια χώρα η οποία εισάγει όλα τα φάρμακά της από τις «Big Pharma», Μανουέλ Σελάγια ανατρέπεται από πραξικόπημα. Ένα βασικό του  λάθος: διαπραγματευόταν -μετά την είσοδο της Ονδούρας, τον Αύγουστο του 2008, στους κόλπους της ALBA (Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής)- μια εμπορική συμφωνία με την Αβάνα για την εισαγωγή  κουβανέζικων φαρμάκων, μειώνοντας, έτσι, τα έξοδα των κρατικών νοσοκομείων.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ.

Είναι γεγονός ότι κυβέρνηση και υπουργός υγείας λειτουργούν σαν απλοί dealers των μονοπωλιακών φαρμακοβιομηχανιών. Ποια μπορεί να είναι η απάντηση; Πως μπορεί, κόντρα στη κυβερνητική πολιτική γενοκτονίας,  να εξασφαλιστεί καλό και φθηνό φάρμακο για όλους, όταν  το 28,4% των πολιτών  τροποποιεί ή διακόπτει τη φαρμακευτική αγωγή του καθώς  δεν διαθέτει χρήματα;

«…Να βρούμε μια φόρμουλα ισορροπίας με τις πολυεθνικές με ξεκάθαρους όρους και κανόνες, με διαφάνεια και έλεγχο όλων των επιχειρήσεων»,  προτείνει  η Πανελλήνια Ένωση Φαρμακοβιομηχανίας

«Να στηρίξουμε την ελληνική φαρμακοβιομηχανία πολλαπλώς, καθώς αποτελεί σημαντικό θύλακα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Θέλουμε … να βρούμε μια φόρμουλα ισορροπίας με τις πολυεθνικές, με ξεκάθαρους όρους και κανόνες, με διαφάνεια και έλεγχο όλων των επιχειρήσεων και των φορολογικών υποθέσεων των εταιρειών» δηλώνει  καλοπροαίρετα ο Α.Ξανθός στις 26/11/13.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ  ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙ ΠΩΣ;

Όταν μιλάμε για φαρμακοβιομηχανία στην Ελλάδα, καλό είναι να έχουμε υπόψη μας τα εξής στοιχεία:

Α) Οι περισσότερες και μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου, αποτελούν θυγατρικές, εργολάβους, παρακλάδια ή αντιπροσωπείες ξένων πολυεθνικών.

Β) Το «φάρμακο» πρόκειται για ένα εμπόρευμα, του οποίου το επίπεδο  της κατανάλωσης το ορίζουν οι κυβερνήσεις  μέσω της λεγόμενης «δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης», δηλαδή τον όγκο των πωλήσεων που καλύπτονται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία και οι οποίες  ξεπερνούν το 50% των συνολικών πωλήσεων του κλάδου.

Από το  2004 που η Δημόσια Φαρμακευτική δαπάνη ήταν 2,43 δισ. ευρώ, το 2009 έφτασε τα 5,09 δισ.ευρώ. Από τα μέσα του 2010, άρχισε η συστηματική πολιτική περικοπών στον κλάδο της Υγείας και ειδικότερα στον κλάδο του φαρμάκου. Το 2010 έπεσε στα 4,25 δισ. ευρώ, το 2011, 3,92 δισ. και το 2012,2,88 δισ. ευρώ .

Όμως το party που συντηρούσαν και συντηρούσε εταιρείες, διοικήσεις και κυβερνήσεις, σε βάρος των εργαζομένων δεν σταμάτησε.

Γ) Τα κέρδη ελληνικών και ξένων μονοπωλιακών ομίλων. Δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις καταστρέφονται και κλείνουν , οι φαρμακοβιομηχανίες όμως εξακολουθούν και έχουν ικανοποιητική κερδοφορία, αποδεικνύοντας τα ιδιαίτερα υψηλά περιθώρια κέρδους που έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην αγορά.

Οι συνολικές πωλήσεις ανέρχονται σε 1,35 δισ. ευρώ και είναι αυξημένες κατά 2% σε σύγκριση με το έτος 2011, ενώ τα συνολικά καθαρά κέρδη για το 2012, μετά την πρόβλεψη για φόρους, είναι 48,8 εκατ. ευρώ.

Το top five των πωλήσεων:

BOEHRINGER INGELHEIM ΕΛΛΑΣ ΑΕ, (πολυεθνική) πωλήσεις  244,41 εκατ. ευρώ

ΒΙΑΝΕΞ AE, (ελληνική)  διενεργεί εργολαβίες για την  Pharmaserve Lilly, (240,19 εκατ. Ευρώ),

ΦΑΡΜΑΤΕΝελληνική (149,32 εκατ. Ευρώ),

ΦΑΜΑΡελληνική, υπερεργολάβος της Αγγλικής  GlaxoSmithKline (Panadol), της Novartis και της Pfizer (120,80 εκατ. Ευρώ),

ELPENελληνική, αναλαμβάνει εργολαβίες για τις Novartis,  Baxter, Bayer, Lundbeck,  Euritalia και Ferring. (115,33 εκατ. ευρώ)

Δ) Συγκεντρωτισμός και σχέση ελληνικών και ξένων μονοπωλιακών εταιριών.

Σύμφωνα με την ανάλυση ισολογισμών που κάνει η ICAP, το 2009, υπήρχαν 107 εταιρείες και 13.230 απασχολούμενοι. Λειτουργούσαν  150 φαρμακαποθήκες. Παρατηρούνται σαφείς τάσεις συγκέντρωσης τα τελευταία χρόνια. Το μερίδιο των 20 πρώτων επιχειρήσεων του κλάδου διαμορφώνεται ως εξής:

Το 2003 κατείχαν το 72,3% της ααγοράς.

Το 2005 κατείχαν το 76,1%

Το 2007 κατείχαν το 78,6%

Το 2009 κατείχαν το 89,6%

Όπως σημειώνεται σε έρευνα της Τράπεζας Πειραιώς, «μέχρι το 2000 η εγχώρια φαρμακοβιομηχανία κάλυπτε σημαντικό μέρος της εγχώριας κατανάλωσης, αλλά στη συνέχεια, λόγω της ένταξης στην ΟΝΕ (...) το ποσοστό κάλυψης μειώθηκε σημαντικά». Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που περιλαμβάνονται στη σχετική μελέτη, η εγχώρια βιομηχανία φαρμάκων το 1990 κάλυπτε το 55,4% των αναγκών, το σχετικό ποσοστό μειώθηκε στο 30,9% το 1999, ενώ το 2004 είχε γκρεμίστηκε στο 17,6%.

Οι εισαγωγές φαρμάκων όλα τα τελευταία χρόνια σημειώνουν αξιοπρόσεκτη αύξηση, αφού από 1,1 δισ. ευρώ που ήταν η αξία του το 2000, το 2009 είχαν ήδη διαμορφωθεί στα 3,3 δισ. ευρώ.

Οι εταιρίες που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς είναι:

1. Novartis με μερίδιο 8,7%, θυγατρική, πρόεδρος Arnaut Ploos Van Amstel
2. Pfizer με 8,0% , θυγατρική της ομώνυμης Αμερικανικής, η οποία συγχωνεύθηκε το 2000 με τη Warner-Lambert.
3. Sanofi με 7,3%, θυγατρική Γαλλικής, με παρουσία σε περισσότερες από 100 χώρες  και  100.000 εργαζόμενους.
4. AstraZeneca με 5,6%, θυγατρική/εισαγωγική της Αγγλο-σουηδικής ομώνυμης.
5. ΒΙΑΝΕΞ  με 5,2%, ελληνική των αδελφών Γιαννακόπουλων.

ΜΕΡΙΚΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ(;) ΣΤΟΙΧΕΙΑ.

1) Παρατηρούμε, εκτός από το βαθμό συγκέντρωσης, ότι τα ξένα μονοπώλια έχουν υψηλό βαθμό διείσδυσης στην ελληνική αγορά αλλά και ότι πολλές ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες ουσιαστικά λειτουργούν ως υπερεργολαβικές ή εργολαβικές ή εισαγωγικές των ξένων. Το παράδοξο οι «ελληνικές» εταιρίες να έχουν υψηλότερα κέρδη από τις ξένες, παρ όλο που οι δεύτερες έχουν μεγαλύτερο μερίδιοτης αγοράς εξηγείται από το ότι οι ξένες μητρικές προμηθεύουν στις θυγατρικές τους τις πρώτες ύλεςυπερτιμολογημένες ώστε το κέρδος να παραμένει στις πρώτες.

2) Η εξάρτηση της χώρας από τα διεθνή μονοπώλια είναι καταθλιπτική στον τομέα της προμήθειας φαρμακευτικών υλών. Συντριπτική είναι και η εικόνα στο επίπεδο της τεχνογνωσίας και της έρευνας.

3) Η κατευθυνόμενη υπερκατανάλωση φαρμάκων και το «κύκλωμα» (νοσοκομεία, φαρμακεία, γιατροί )  συνδέεται με μια φαρμακευτική πολιτική που λειτουργεί με βασικό άξονα το κέρδος και όχι τον άνθρωπο.

4) Ο βαθμός συγκέντρωσης και κυριαρχίας των ξένων μονοπωλίων αποτελεί μια νομοτελειακή τάση που δε συνδέεται μόνο με τις μνημονιακές πολιτικές και ακόμη και μια πιθανή ακύρωσή τους δύσκολα μπορεί να την ακυρώσει ή να την ανατρέψει.

Η παραπάνω εικόνα μόνο αισιόδοξη δεν μπορεί να είναι για μια λογική «ισορροπίας» μεταξύ του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου. Οι νόμοι της αγοράς δεν ρυθμίζονται με βάση τη καλή ή κακή πρόθεση. Δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια, ειδικά σε περιόδους υψηλής έντασης του ανταγωνισμού λόγω κρίσης, για εύκολες λύσεις.

Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να σπάσει παρά μόνο με μια κάθετα διαφοροποιημένη πολιτική φαρμάκου, μια πολιτική που μπορεί να έχει σαν κέντρο της τον στόχο της κοινωνικοποίησης του συνόλου της φαρμακοβιομηχανίας στη χώρα.

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΦΑΡΜΑΚΟΥ.

Στα πλαίσια της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, μόνο μια ισχυρή εθνική βιομηχανία φαρμάκου,  τμήμα ενός ισχυρού ενιαίου Τομέα Υγείας, που θα παρέχει Δωρεάν ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη σε όλους, στα πλαίσια ενός ρεαλιστικού, μεταβατικού, εναλλακτικού προγράμματος εξουσίας μπορεί να εγγυηθεί:

1) Επιστημονικά ορθολογική κατανάλωση καθώς το μοναδικό μέτρο θα πρέπει να είναι οι πραγματικές ανάγκες όλων των ασθενών και όχι το κέρδος.

2) Φθηνή κατανάλωση καθώς δεν θα υπάρχουν τα μεσάζοντα παρασιτικά κυκλώματα και η προμήθεια πρώτων υλών (ή φαρμάκων όπου δεν θα είναι εφικτή η παραγωγή τους) θα γίνεται με την αποκλειστική επιδίωξη του μικρότερου κόστους.

3) Οφέλη στη δημόσια υγεία, γιατί θα ακυρωθεί η υπερκατανάλωση και οι πόροι θα μπορούν να κατευθυνθούν και σε άλλους τομείς (π.χ. πρόληψη).

4) Οφέλη επιστημονικά και παραγωγικά καθώς θα αξιοποιηθεί ένας μεγάλος αριθμός επιστημόνων και ειδικευμένου προσωπικού (φαρμακοποιοί, γιατροί, βιοχημικοί, παρασκευαστές κλπ) σε τομείς εργαστηριακής και κλινικής έρευνας, σύνθεσης, ανάλυσης, ελέγχου και παρασκευής φαρμάκου.

Η δημιουργία Κλάδου εθνικής βιομηχανίας φαρμάκου δεν θα περιλαμβάνει μόνο το χώρο της παραγωγής αλλά θα επεκτείνεται  και στους τομείς του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου φαρμάκων και φαρμακευτικών υλών.  Μια τέτοια απόπειρα θα περιλαμβάνει, σε συνεργασία, ποικίλους τομείς και υποτομείς που θα αξιοποιούν όλες τις υπάρχουσες δυνατότητες (φαρμακευτικά φυτά και πρώτες ύλες, επιστημονικό προσωπικό, τεχνικό και εργατικό προσωπικό, εργαστηριακό και παραϊατρικό) σε συνάρτηση και με τις υπάρχουσες ανάγκες και τα σύγχρονα επιστημονικά και τεχνικά δεδομένα.

Οι πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου στα πλαίσια της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι ευνόητες αλλά όχι αυτονόητες.

Το 1978 ο Δ. Δημητριάδης είχε γράψει ένα σπαρακτικό, προφητικό κείμενο. Το «Πεθαίνω σα χώρα». Ίσως να απέχουμε ακόμη από το σημείο αυτό. Όμως την  έρευνα του Νοσοκομείου της Καλαμάτας, που σημειώνει 44% αύξηση των εμφραγμάτων του μυοκαρδίου την τελευταία πενταετία ήρθε να συμπληρώσει και η έρευνα του Νοσοκομείου Ελπίς, σύμφωνα με την οποία η αύξηση αυτή ήταν σαφώς μεγαλύτερη γιατο γυναικείο φύλο ( 86%), στους κάτω των 45 ετών (αύξηση 74,5%), ενώ τρομακτική ήταν η αύξηση συνολικά των ανασφάλιστων ασθενών που υπέστησαν έμφραγμα (126,5%).

«… όμως αυτή η χώρα… δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος … τα μυαλά μου …έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ’ όπου θα ’τρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ’χει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απ’ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ’χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη…, ο πολιτισμός της μ’ έχει ξεπατώσει, μ’ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο…»

«Πεθαίνω σα χώρα,» Δ. Δημητριάδης, 1978.

*Ο Ανδρέας Ζαφείρης είναι μέλος της Γραμματείας των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων (ΣΥΝΕΚ).

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

Από iskra

H στιγμή που ο Παναγιώταρος αποκαλεί τον Κολοκοτρώνη ... Κωνσταντίνο (βίντεο)


ΓΕΛΑΕΙ Η ΒΟΥΛΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ 
Και ξαφνικά, εκεί που έβγαζε ένα λογίδριο στη Βουλή εναντίον της κυβερνητικής απόφασης να χτίσει τζαμί στην Αθήνα, ο Ηλίας Παναγιώταρος θυμήθηκε να ρίξει μια φράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Γέρου του Μωριά της ελληνικής επανάστασης, απλώς του άλλαξε το όνομα!
Και τέλος, να θυμηθώ μια ρήση του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη, είπε ο Παναγιώταρος, κάνοντας τη βουλή να ξεσπάσει σε γέλια για το λάθος του.
Κι αυτό γιατί είναι τραγικό για ανθρώπους που παριστάνουν τους υπερ-πατριώτες να μην ξέρουν ούτε τα μικρά ονόματα των ηρώων που έχουν ενσωματώσει στην απαράδεκτη λογική τους.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Απολογισμός πεπραγμένων της Δημοτικής Αρχής Δωρίδας



Ανακοινώνουμε ότι η Δημοτική Αρχή του Δήμου Δωρίδος πρόκειται να παραθέσει απολογισμό πεπραγμένων, κατά το άρθρο 217 του Ν. 3463/2006 (Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων) και κατά το άρθρο 24 του Κανονισμού Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου (Απόφαση 208/2011 Δ.Σ. Δωρίδος).
Η ειδική συνεδρίαση προς τούτο έχει ορισθεί για το Σάββατο, 07/12/2013 και ώρα 11:00΄ στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου στο Λιδωρίκι.
Η συνεδρίαση είναι δημόσια, καλούνται δε να την παρακολουθήσουν όλοι οι κάτοικοι και φορείς του Δήμου Δωρίδος.

Εκ του Δήμου

Θα πάθετε ΣΟΚ! Δείτε το σπίτι του Ευάγγελου Βενιζέλου από το Google Earth…




Ο άνθρωπος δεν έχει να φάει από τα πολλά χαράτσια…
Α ρε Βαγγέλη και μετά παραπονιόμαστε εμείς με τα 55 τετραγωνικά…

Αίσχος!

Πηγή: 
http://www.to-mati.net/

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Σωσμένη χώρα!


 Οταν...
1) Παραχωρείται μέρος, ή και το σύνολο, της Εθνικής Κυριαρχίας
Ανεξαρτησίας.

2) Η Χώρα,δια της υπεύθυνης κυβέρνησης,παραιτείται του
 δικαιώματος ασυλίας επί της κρατικής περιουσίας

3) "Αξιοποιείται"/παραχωρείται/ξεπουλιέται ο Εθνικός πλούτος.
    (επιχειρήσεις,γη και ακίνητα,ορυκτός πλούτος κλπ).

4) Ιδιωτικοποιείται το Κράτος (Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια κλπ).

5) Καταργούνται Θεμελιώδη ασφαλιστικά και εργασιακά
δικαιώματα.(Απελευθέρωση απολύσεων,μαύρη εργασία,
κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κλπ).

6) Ισοπεδώνεται η μικρομεσαία τάξη.

7) Συμψηφίζονται σκάνδαλα και ευθύνες.
Αποσιωπούνται. Δεν τιμωρούνται.

8) Πλήττεται δραστικά η λειτουργία των Δημοκρατικών και
κοινοβουλευτικών ΘεσμώνΠεριορίζονται.

9) Οι Ανεργοι ξεπερνούν το 1,5 εκατ/ριο, 
οι Αστεγοι τις 30.000 και οι Αυτόχειρες τις 4.000...

...η Χώρα έχει σωθεί!!

Ιστορίες αυστηρώς ακατάλληλες…για τα δελτία ειδήσεων των οχτώ!


Η Δασκάλα μπαίνοντας σήμερα το πρωί στην τάξη, ανακοίνωσε στους μαθητές της πως όποιος θα συγκεντρώσει στις επόμενες δύο εβδομάδες 10 «αστεράκια» καλής απόδοσης στο τετράδιό του, θα έπαιρνε στο τέλος ένα συμβολικό δώρο.
Ρώτησε τους μαθητές της, τι δώρο θα ήθελαν, έχοντας την κρυφή ελπίδα πως θα απαντούσαν: «Ένα βιβλίο».
Τα παιδιά σχεδόν με ένα στόμα της απάντησαν: «Δύο σάντουιτς από το κυλικείο κυρία».
Η Δασκάλα είχε ακούσει εδώ και καιρό ότι η κυρία Μαρία που είχε το κυλικείο, θα το άφηνε. Πίστευε πως αυτό οφειλόταν στην πλεονεξία της κυρίας Μαρίας η οποία απλώς ήθελε να ασχοληθεί με μία πιο κερδοφόρα επιχείρηση.
Ο καθηγητής της γυμναστικής είχε ξεκαθαρίσει στους μαθητές του πως κατά τη διάρκεια του μαθήματος θα ήθελε να έρχονται με αθλητική περιβολή. Όχι με τζιν και βερμούδες.
Στο σημερινό μάθημα, ο Γιώργος δεν φορούσε φόρμες και αθλητικά παπούτσια. Φορούσε και σήμερα το ίδιο τζιν όπως και όλες τις υπόλοιπες μέρες.
Ο καθηγητής, μόλις τον είδε του είπε:
«Βρε Γιώργο! Δεν είπαμε να φοράμε τις φόρμες όταν έχουμε γυμναστική;»
«Το είπαμε κύριε.»
«Τότε γιατί φοράς το τζιν;»
Κάποιοι συμμαθητές του άρχισαν να σιγομουρμουρίζουν.
«Από τότε που άρχισαν τα μαθήματα, τα ίδια φοράει κύριε», ακούστηκε μια φωνή.
Ο Γιώργος, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε κλαίγοντας. Ο καθηγητής του τον ακολούθησε για να μάθει τι τρέχει.
«Δεν έχω άλλα ρούχα κύριε. Οι γονείς μου είναι άνεργοι εδώ και ένα χρόνο», είπε ο μαθητής με δάκρυα στα μάτια.
«Θέλεις να σου φέρω τις φόρμες του γιου μου; Μεγάλωσε και δεν του κάνουν πια. Είναι σαν καινούριες. Ζήτημα να τις φόρεσε πέντε φορές»
«Όχι κύριε, ευχαριστώ. Θα με μαλώσουν οι γονείς μου αν τις πάρω»
«Μήπως να σου δώσω χρήματα να πας να αγοράσεις μόνο σου; Δανεικά θα σου τα δώσω και όταν έχεις τα επιστρέφεις»
«Όχι κύριε, ευχαριστώ. Δεν μπορώ να τα πάρω. Θα με μαλώσουν οι γονείς μου αν το κάνω», είπε ο Γιώργος και απομακρύνθηκε.
Ο καθηγητής της γυμναστικής έβλεπε το Γιώργο, μα και άλλα παιδιά, να φοράνε για πολλές μέρες τα ίδια ρούχα. Μάλιστα το σχολίαζε με ένα συνάδελφό του λέγοντας:
«Αυτά τα παιδιά! Άμα κολλήσουν με ένα ρούχο δεν το βγάζουν από πάνω τους. Έτσι είναι σ΄αυτή την ηλικία. Δεν αλλάζουν εύκολα γνώμη. Νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτό μεγαλώνουν.»
 Ο Μήτσος δουλεύει χρόνια στο συνεργείο αυτοκινήτων. Μάστορας καλός, όπως λέει το αφεντικό του. Τον τελευταίο καιρό οι δουλειές είναι λίγο πεσμένες. Το μεροκάματο του Μήτσου κουτσουρεύτηκε, αλλά τι να κάνει; «Είναι γενικό το κακό», λέει και παρηγορείται.
Μωρέ δεν θα τον ένοιαζε τόσο αν δεν είχε εκείνο το στεγαστικό να ξεχρεώνει. Τώρα όμως, ζορίζεται πολύ να τα φέρει βόλτα.
Αυτός είναι και ο λόγος που εδώ και τρεις μήνες ξανάρχισε το τσιγάρο. Είπε να προλάβει τα χειρότερα. Είναι που πριν από δέκα χρόνια, τότε που χρεώθηκε στην τράπεζα για να αγοράσει το σπίτι, εμφάνισε λόγω άγχους, ένα αυτοάνοσο που τον ταλαιπώρησε για ένα χρόνο. Ογδόντα τετραγωνικά σπίτι αγόρασε για να χωρέσουν πέντε νοματαίοι, να μην τους τρώνε οι μετακομίσεις κάθε τόσο.
Σκέφτηκε λοιπόν, να ανάβει που και που κανένα τσιγάρο, μπας και τη γλυτώσει από το αυτοάνοσο.
Σήμερα είπε να το ρίξει έξω. Θα έπαιρνε στη δουλειά ένα καφέ για να πιει και θα αγόραζε και ένα πακέτο τσιγάρα που του είχαν τελειώσει από χτες.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη και έπιασε κάτι ψιλά. Την αφή του χαρτονομίσματος την είχε σχεδόν ξεχάσει. Μέτρησε τα ψιλά και του βγήκαν 4 ευρώ και 20 λεπτά.
«Ένα ευρώ ο καφές και τρία και εβδομήντα τα τσιγάρα, σύνολο τέσσερα και εβδομήντα. Δε βαριέσαι. Θα πάρω τον καφέ και για τσιγάρο θα κάνω τράκα από το αφεντικό. Αυτός δεν ξεμένει ποτέ.»
Την ώρα του διαλείμματος, αγόρασε τον καφέ από τη διπλανή καντίνα και ζήτησε τσιγάρο, ξεροβήχοντας, από το αφεντικό του.
«Πάρε ρε Μήτσο ένα τσιγάρο, όμως, σ’ ακούω που βήχεις βρε παιδί μου. Αφού σε πειράζει γιατί δεν το κόβεις; Δε λέω! Καπνίζω κι εγώ, αλλά εμένα δε με πειράζει. Άσε που είναι κι ένα ακόμη έξοδο για σένα. Κόφτο να πάει στα κομμάτια»
Πίνοντας τον καφέ του ο Μήτσος, του ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είχε πει ο καρδιοχειρουργός ο Σπύρου, Θεός σχωρέστον, σε μια συνέντευξή του.
Τον ρώτησε η δημοσιογράφος αν προέτρεπε τους ασθενείς του που κάπνιζαν, να σταματήσουν το κάπνισμα, με δεδομένο ότι και ο ίδιος ήταν μανιώδης καπνιστής. Εκείνος της απάντησε:
«Εξαρτάται από τον ασθενή. Αν διαθέτει ελικόπτερο, θα του πω να σταματήσει το κάπνισμα και να πηγαίνει βόλτες για καφέ στην Ελβετία. Αν είναι κανένας μεροκαματιάρης που η μόνη του παρηγοριά είναι ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί, ε τότε δεν μπορώ να του τα στερήσω».
Το δούλεψε ο Μήτσος στο μυαλό του και μπαίνοντας στο συνεργείο να πιάσει πάλι δουλειά, φώναξε στο αφεντικό του:
«Αφεντικό, ξέρεις τι φταίει και δεν κόβω το τσιγάρο;»
«Τι;»
«Να! Φταίει που δεν έχω ένα ελικόπτερο, γ@μ& το κέρατό μου μέσα.»
 Τρεις καθημερινές ιστορίες, ακατάλληλες…για τα δελτία των οχτώ!
Και δεν είναι οι μοναδικές…